Geldirik.
Gelaren iluntasuna erabatekoa izan arren garbi ikus zezakeen. Bere aurrean zegoen, geldi. Gorputz gardena argi leun batez inguratuta zuen, fosforeszentzia baten modukoa. Ingurua betetzen zuen argi leuna.
Mamua, zutik zegoen, airean flotatuz bezala, begira.
Berari begira.
Ohe barrutik, manten babesean, gorputzeko izua gainditu eta begirada itzultzera ausartu zen. Bera zen, ez zuen inolako zalantzarik. Hil aurreko aurpegi bera zuen baina, begiak, zulo ilunak baino ez ziren lehen begi argiak zituen tokia.
“Zer nahi duzu?”, nahi zion galdetu, baina ez zen ausartzen, erantzuna ezagutzen zuelako. Eta ez zuen gustuko.
Zer egin zezakeen orduan? Ihes? Ezkutatu? Begiak berriz ixtea erabaki zuen. Bere ikara manten azpian gordetzea, ezjakinarena egitea, mamua bere kasa desagertuko zenaren esperantzan.
Oheko arropekin kokotseraino estalita begiak itxi zituen.
Berehala sumatu zuen hoztasun bat bere inguruan, ohea setiatzen zuen lanbro baten modukoa. Umeltasun batek biltzen zuen, gordetzen zuen, itotzen zuen.
Begiak are indar gehiagoz itxi zituen, desesperatuta. Eta etsipen ilunean loak hartu zuen.
Ez zen berriz esnatu.
Irakurleen iritzia: 
(iritzi 1)